Ποιος λογοδοτεί για την απειλή αστεγίας σε φοιτητές και φοιτήτριες

Φοιτητές και φοιτήτριες κινητοποιήθηκαν παρατάσσοντας σκηνές σε πλατείες και σε άλλους δημόσιους χώρους ανά τη χώρα. Οι κινητοποιήσεις ανέδειξαν ως κατεπείγον το αίτημα για πρόσβαση σε κατοικία οικονομικά προσιτή και αξιοπρεπή, μαζί με το δικαίωμα σε φοιτητική εστία. Η φοιτητική στέγαση αποτελεί βασική και στοιχειώδη συνθήκη ώστε η φοίτηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να προχωρά ομαλά και συνδέεται ευθέως με τη στεγαστική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα στην παρούσα συγκυρία. Η κρίση αφορά βασικούς δείκτες και χαρακτηριστικά της κατοικίας, με πρώτα το κόστος στέγασης και τις στεγαστικές δαπάνες των νοικοκυριών. Την επιδεινώνουν το κόστος της διαβίωσης, η πλήρης έλλειψη στεγαστικής πολιτικής σε κεντρικό επίπεδο και τα κτίρια που μένουν κενά και αναξιοποίητα, διευρύνοντας το χάσμα ανάμεσα στη μικροιδιοκτησία και την κοινωνική κατοικία.

Ένα παρατηρητήριο φοιτητικής μέριμνας θα μπορούσε να συγκεντρώνει συστηματικά εμπειρικά στοιχεία για την ποιότητα της φοιτητικής στέγασης, για την αδυναμία των νοικοκυριών να καλύψουν τα έξοδα της φοιτητικής κατοικίας και για την εργασία φοιτητών και φοιτητριών ώστε να ανταποκρίνονται στο ενοίκιο. Μηχανισμός που να τεκμηριώνει και να παρακολουθεί συστηματικά τις πραγματικές ανάγκες τους δεν υπάρχει. Ό,τι εκτυλίσσεται αυτή την περίοδο είναι μια πηγαία φοιτητική κινητοποίηση, που ξεκινά από τη θεμελιώδη ανάγκη του ανθρώπου να προφυλάξει το σώμα του κάτω από μια στέγη.

Η ψυχική υγεία των νέων βρίσκεται στις προτεραιότητες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και συνιστά ηθική δέσμευση για κάθε ευνομούμενη πολιτεία. Η στέρηση πρόσβασης σε αξιοπρεπή φοιτητική εστία παραβιάζει το θεμελιώδες δικαίωμα στην κατοικία, πλήττει την κοινωνική συνοχή, μεγεθύνει το ταξικό χάσμα ανάμεσα σε εύπορα και φτωχά κοινωνικά στρώματα και επιβαρύνει τους δείκτες υγείας και ευημερίας. Κοινωνία που οδηγεί τους νέους και τις νέες στην αστεγία δεν ευημερεί. Ο ζήλος με τον οποίο η κυβέρνηση προωθεί την ανάπτυξη των μη κρατικών πανεπιστημίων, ενώ ταυτόχρονα μένει αδρανής στη δημόσια μέριμνα για τον φοιτητικό πληθυσμό, αποτελεί την πιο ηχηρή απόδειξη μιας σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που έχει αποκλειστική επιδίωξη το κέρδος.

Ο αποκλεισμός φοιτητών και φοιτητριών από το δικαίωμά τους στη φοιτητική εστία έχει συνέπειες δραματικές, που εκτείνονται σε πολλά επίπεδα. Σημαντικό τμήμα του ανθρώπινου κεφαλαίου καταρρακώνεται. Το αίσθημα του κράτους δικαίου δέχεται πλήγμα βαθύ και σωρευτικό.

Λογοδοσία και διαφάνεια εκ μέρους των αρμόδιων υπουργείων και φορέων κρίνονται απαραίτητες και αναγκαίες για το συγκεκριμένο θέμα.

Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου είναι η κυρία Αναστασία Ζήση.

Η φωτογραφία του θέματος προέρχεται από πρόσφατη διαμαρτυρία φοιτητριών και φοιτητών στη Μυτιλήνη.

Μείνετε σε επαφή μαζί μας:
Κάντε like κι ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook
Στο Twitter: Follow